From Seventh

  It still feels surreal that I graduated. Ang vivid pa rin sa utak na noong July, nagkanda-lagnat lagnat na ako pati ang mga groupmates ko sa thesis para lang matapos ang paper namin. Sinimulan ko na nga rin tanggapin that time na hindi na nga ako ga-graduate on time.  Nakakakilig naman talaga malaman na graduating na talaga kami. At grabe yung ginhawang naramdaman ko nung natapos na 'yung paper namin, at nag-resign na ako sa ABS-CBN (this is another story). Though nabanggit ko sa friends ko na I feel not very much excited, pero kita ko rin naman how I prepared myself for the graduation. Ewan, baka hindi ko lang masyado ma-acknowledge 'yung feeling ng pagiging excited. Iba rin 'yung ngiti ko nang matanggap ko na 'yung congratulatory message ng LPU Registrar dahil Magna Cum Laude ako. Feeling ko hindi ko talaga deserve 'yon, but sobrang thankful ako talaga. Ganun pala ang feeling kapag nakatanggap ka nang sobra, parang gusto mo ibalik kahit na alam mong pinaghirapan...

Marami nang nangyari. Graduate na si Renee, graduate na rin Katleen. Sa mga susunod na buwan at taon, 'yung iba naman sa atin. Isa sa mga ipinangako ko sa sarili ko sa nitong nakaraang taon, hindi na ako kamo magke-kwento nang mahaba, hindi ko na rin iisipin ano bang mayroon dati. Pero lagpas kalahati na ng taong ito, bigla ko lang naramdaman kung gaano ko itinali ang sarili ko para lang hindi mag-kwento. Hindi ako makahinga dahil hindi ako ganito. Iba ako sa inyo, punong-puno ako ng kwento. 5 years ago since 2019, bigla nalang nagbago ang plano ng mundo sa atin at dito tayo halos unang nag-isip. Pagtungtong ko ng college, naingayan ako sa mga tao. Bigla kong na-miss na mga ibon at hangin lang ang naririnig ko. Ito siguro ang ikinayabang ng CHSM sa ibang eskwelahan. Noong 2020, pakiramdam ko naiwan ako sa litrato na ito. Akala ko hindi na ako makakaalis, pero nakaalis na rin ako tulad niyo. Marami nang nangyari. Graduate na si Renee, graduate na rin Katleen. Sa mga susunod na taon,...

I still can remember how bad my headache was during the New Year's Eve, and how much I hated my sudden decision to have my hair cut. It looked terrible. It was January when I woke up in the morning with my broken eyeglasses. During that time I was overthinking over someone too, and yes, it gave me a broken heart. The same month, I was worrying about having income because my photography freelancing is not doing well. February when I joined Star Magic. It's still a love and hate experience. I did have many broken moments during the progress I had to go through before they approved the new branding of Tabing Ilog. It was March when I feel like it's over. Anyways April felt harsher, but finally in May, we have Alyssa and Gat (her classmate) joining my team as interns. They helped me so much, and wishing them to stay.  May 6th when we had our 2nd thesis presentation, our panels didn't like the outcome. I was wondering how can we find those 'element meanings'. I thoug...

It really took me more than 4 months to finally add a new story here. So many things have happened after January. One of those is an opportunity from ABS-CBN Star Magic. All thanks to my SHS classmate, Aira, for referring me.  2024 feels different. Though I tried to connect and pattern it with the past 2 years because two were the best years of my career as a student working freelance. I thought it's going to be the same thing, but I was wrong. While I try to pattern my year to past 2 years, the universe truly misaligned it and brought me into a new path—which is so different and challenging to me. Since January I really find it weird that I barely get client in photography, and was actually planning to launch Sebensu Design Studio as my new 'raket'. I've been doing ads and promos for my photography but it's really 'maalat'.  Lahat ng savings ko pabawas.  So I started praying to God and ask him, what's going to be the next plan? I'm so scared to be d...

Looking back to my past private posts, January 2023 I felt so exhausted and alone. Feeling ko wala akong kasama at mga kaibigan, inggit na inggit ako sa mga friends ko from JHS and SHS na may mga support system during their college days.  Pinangarap ko nyan na magkaroon ng bagong camera dahil sobrang insecure ko na sa luma kong DSLR, kating-kati rin kamay ko mabili 'yung dream lens 'kong Sigma 30mm kasi f1.4 'yon. Baliw lang sa bokeh hehe. Nung mga time rin na ito, nabubulabog ko rin ata si Mariel about sa mga reminiscing moments ko sa ex ko, sobrang confused at nasasaktan pa rin. Napapaginipan ko pa rin minsan.  Wala akong idea ano mangyayari, March to June parang inis na inis ako sa mga obligasyon ko sa org ko sa LPU na LMAS, puro nalang event coverage. Napapagod na kasi ako haha! Nung June, nag-cover kami ng pageant sa LPU, may naging crush nga ako doon eh. Kaso hindi naman in-accept ang friend request ko, hmp! Ang dami ko ring alone days sa coffee shops nung taon na ...

Lately naisip ko bigla how things change so fast, and I realized that I can't feel the essense of Christmas anymore. Parang hindi na ito para sa akin? Hindi na ako excited. Parang iniisip ko nalang lahat ng gastos, ang mga araw na hindi ako makaka-raket. It's another time to worry about the upcoming new year. Ano na naman kayang mangyayari sa akin?  Parang ang pasko ay para nalang sa bata.  Pero naisip ko, ito rin ang time para maging marahan sa sarili natin, at magpasalamat dahil despite many mistakes, many downfalls and all, nakarating tayo sa puntong ito.  Ito ang panahon para maalala na kahit gaano man katindi ang mundo, (cringe ito pero totoo ha hehe), pagmamahal pa rin talaga ang nagpapagaan ng lahat 'no? Pagpapahalaga mo sa sarili mo, 'pag look back sa lahat ng mga bagay na kinaya mo kahit akala mo hindi, sa mga taong dumating sa buhay mo, sa mga natutuhan mo. Pasasalamat dahil may kasama ka, o naging kasama ka ng kung sinoman ang nangailangan.  Hi...